۳۶۵ روش برای تقویت اعتماد به نفس در کودکان

دیکشنری وبستر اعتماد به نفس را باور داشتن به توانمندی های خود معنا کرده است. در واقع اعتماد به نفس به معنای "من می توانم" است.

اعتماد به نفس در کودکان از سنین پایین شکل می گیرد و با گذشت زمان افزایش می یابد. کودک زمانی که احساس امنیت کند و مورد توجه و محبت قرار گیرد، اعتماد به نفس او رشد می کند.

اعتماد به نفس کودک زمانی افزایش می یابد که:

  • کودک مهارت جدیدی می آموزد.
  • برای رفتارهای خوبش مورد تحسین قرار می گیرد.
  • کارهای مورد علاقه خود را انجام می دهد یا آنها را تمرین می کند.
  • از سوی دیگران تشویق می شود.

از شما دعوت می کنیم در ادامه مطلب با مرکز مشاوره هم اندیشان همراه باشید تا به موضوع چگونه کودک با اعتماد به نفسی داشته باشیم، بپردازیم.

در مرکز مشاوره هم‌اندیشان، با مشاوره خانواده حضوری و همراهی مشاوران متخصص، برای حل اختلافات خانوادگی و بهبود روابط در کنار شما هستیم.

راه های افزایش اعتماد به نفس در کودکان

در ادامه به راه هایی می پردازیم که با انجام آنها اعتماد به نفس کودکان افزایش می یابد.

1- به او فرصت انتخاب بدهید

برای افزایش اعتماد به نفس کودک باید به او قدرت انتخاب بدهید.

داشتن قدرت انتخاب به کودک احساسات قدرت می دهد. از سنین پایین به او انتخاب کردن و تصمیم گیری را یاد دهید. بهتر است از موارد کوچک شروع کنید و به تدریج پیشرفت دهید. برای مثال موقع لباس پوشاندن به او نظرش را بپرسی مثلا "لباس آبی رو می خواهی بپوشی یا قرمز؟"

این کار باعث می شود کودک در هنگام بزرگسالی نیز با اعتماد به نفس بالا در مورد مسائل پیچیده تصمیم گیری کند.

2- از او بخواهید در کارهای خانه به شما کمک کند

وقتی از کودک می خواهید در کارهای خانه به شما کمک کند، او احساس شایستگی می کند و این احساس باعث می شود کودک اعتماد به نفس بالایی در انجام کارها داشته باشد و رفته رفته به خود اعتماد کند و کارهای دیگر را نیز با اعتماد به نفس انجام دهد.

بهتر است وظایفی متناسب با سن کودک را از او بخواهید؛ برای مثال میز غذا را بچیند یا جمع کند یا به مهمان ها چایی تعارف کند.

راه های افزایش اعتماد به نفس در کودکان

3- اجازه دهید کارهایش را خودش انجام دهد

شاید شما نیز جزو آن دسته از والدینی هستید که تمام کارهای کودک را انجام می دهید. حتی مسائل شخصی کودک را نیز خودتان حل می کنید. در حالیکه این محبت شما مانع از رشد اعتماد به نفس کودک شما می شود.

ممکن است شما کارهای کودک را به سرعت انجام دهید اما باید صبور باشید و به او میدان دهید تا کارهای خودش را انجام دهد و یاد بگیرد. برای مثال ممکن است خردسال شما بخواهد به تنهایی غذا بخورد.

خیلی راحت است که بخواهید غذا را در دهان او بگذارید، بدون آن که لباس هایش کثیف شود. اما با اینکار حس ناتوانی به کودک خود می دهید؛ باید به او اجازه دهید خودش غذا بخورد یاد بگیرد. با این کار به افزایش اعتماد به نفس کودک کمک می کنید.

4- با کودک وقت گذرانی کنید

ایجاد رابطه قوی بین کودک و والدین، اعتماد به نفس آن ها را افزایش می دهد. این یکی از ساده ترین در عین حال موثرترین روش هایی است که می تواند اعتماد به نفس کودک شما را افزایش دهد.

برای مثال شما می توانید هنگام درست کردن کاردستی کودک را همراهی کنید یا با او دوچرخه سواری کنید و کتاب بخوانید.

5- تحسین بی مورد را کنار بگذارید

کودکان به خوبی می توانند فرق بین تحسین واقعی از تحسین اغراق آمیز یا بی مورد را تشخیص دهند. دادن اعتماد به نفس کاذب هیچ فایده ای برای فرزند شما ندارد. اگر کودک کار خوبی انجام داده است، باید متناسب با آن کار تحسین شود.

همواره در تحسین کردن صداقت را رعایت کنید. برای مثال اگر کودک یک نقاشی زیبا کشیده به او نگویید عالی است؛ تو بهترین نقاشی دنیایی. به جای آن سعی کنید نکات مثبت و زیبای نقاشی های او را بازگو کنید و او را تشویق کنید. برای مثال این درخت را زیبا کشیده ای یا ترکیب رنگ نقاشی تو بسیار زیبا و چشم نواز است.

تحسین بی مورد را کنار بگذارید

6- به او بگویید انسان بی نقص در دنیا وجود ندارد!

گاهی کودکانی که مدرسه می روند، در رقابت با دوستان خود دچار اضطراب می شوند و ممکن است و با یک نمره متوسط فکر کنند که توانایی کمی دارند، اما این شما هستید که باید کودکان را آگاه کنید و به او بگویید که انسان فوق العاده در روی زمین وجود ندارد و کسی از تو انتظار ندارد که هیچ گاه خطا و اشتباه نکند.

در هنگامی که کودک خطایی را انجام می دهد، نباید فکر کند که به خاطر آن خطا دیگر او را دوست ندارید.

7- مقایسه نکنید

مقایسه دشمن اعتماد به نفس است. هرگز کودک خود را با هم سن و سالان خودش مقایسه نکنید. اینکار باعث می شود فرزندانی با اعتماد به نفس پایین داشته باشید.

برای رشد فرزند خود بهتر است استعدادهای هر کدام از فرزندان خود را بشناسید و به پرورش آن استعدادها بپردازید و نسبت به استعدادشان از آنها توقع داشته باشید.

8- بر نقاط قوت کودک تمرکز کنید

یکی از بهترین کارها برای افزایش اعتماد به نفس کودکان، توجه بر نقاط قوت اوست. شما به عنوان والدین باید بدانید کودک شما در چه کارهایی توانمند است و با شناخت و پرورش آن ها باعث رشد اعتماد به نفس کودک خود شوید.

مثلا اگر کودک شما به خوبی نقاشی می کند، او را تشویق کنید که آن را ادامه دهد و در صورت تمایل او را در کلاس نقاشی ثبت نام کنید. اگر در زمینه ورزش قوی است او را در کلاس مربوطه ثبت نام کنید.

بر نقاط قوت کودک تمرکز کنید

9- الگوی خوبی برای او باشید

اگر شما رفتار با اعتماد به نفسی داشته باشید، کودک شما نیز آن را یاد می گیرد. پس بهتر است قبل از هر چیزی به فکر افزایش اعتماد به نفس در خود باشید.

10- به کودک محبت کنید

اگر کودک را دوست داشته باشید و به او ابراز محبت کنید، او احساس امنیت خواهد کرد؛ این موضوع زمینه ساز اعتماد به نفس بالا در کودک می شود. اگر رفتار خوبی با کودک داشته باشید و روابط خوبی بین شما شکل گرفته باشد، روابط سالم می تواند کودکی با اعتماد به نفس بالا را تربیت کند.

علاوه بر موارد بالا، رعایت این نکات نیز باعث افزایش اعتماد به نفس کودک می شود:

  • به سوالات کودک جواب دهید.
  • هرگز به او بی توجهی نکنید.
  • در جمع رفتار مناسبی با او داشته باشید.
  • در جمع از او انتقاد نکنید!
  • عدالت را در میان فرزندانتان رعایت کنید.
  • او را با کلماتی زیبا صدا بزنید.
  • به او اعتماد کنید.
  • به او انواع مهارت ها را یاد بدهید؛ بخصوص مهارت های ارتباطی و اجتماعی.

به کودک محبت کنید

در پایان

اعتماد به نفس برای کودکان بسیار ضروری است و در برابر چالش های دنیا از او محافظت می کند. کودکی که حس خوبی در مورد خود و توانمندی هایش دارد، بهتر می تواند در مقابل چالش های محیطی دوام بیاورد.

شما می توانید با راهکارهای بسیار ساده ای که در این مقاله به آن ها پرداخته شد، اعتماد به نفس را در کودک خود افزایش دهید. کودکی با اعتماد به نفس، مقدمه ای برای بزرگسالی با اعتماد به نفس است.

اگر دوست دارید اعتماد به نفس را در فرزند خود افزایش دهید و نیاز به راهنمایی و آموزش دارید، با مشاوران ما در مرکز مشاوره هم اندیشان تماس بگیرید. روانشناسان کودک باتجربه این مرکز شما را در فرزند پروری نوین یاری می کنند.

برای دریافت خدمات مشاوره تلفنی کودک، با شماره 999071985 تماس بگیرید.

سوالات متداول

چه مواردی زمینه لازم برای رشد اعتماد به نفس کودک را فراهم می آورد؟

زمانی که امنیت روانی کودک فراهم شود و او مورد محبت و توجه کافی از سوی والدین خود قرار گیرد، زمینه برای رشد اعتماد به نفس او فراهم می شود.

آیا دادن اعتماد به نفس کاذب کار صحیحی می باشد؟

خیر؛ اینکار هیچ فایده ای برای فرزند شما ندارد. اگر کودک کار خوبی انجام داده است، باید متناسب با آن کار تحسین شود. همواره در تحسین کردن صداقت را رعایت کنید.

تنبیه کودکان – بهترین روش های سالم برای تنبیه کودکان

رفتار والدین با کودکان نقش کلیدی در شکل گیری شخصیت آنها در بزرگسالی دارد. سلامت روانی فرد در بزرگسالی ناشی از رفتار درست والدین او در کودکی بوده است. همان طور که انسان می کوشد از علم در تمام ابعاد زندگی خود بهره ببرد، تشویق و تنبیه کودک نیز باید با دید علمی نگاه شود.

در شرایطی که بی توجهی به تربیت فرزند، تاثیرات منفی دارد، نکوهش، تنبیه بی جا و تنبیهات بدنی نیز اثر بدی در روحیه او می گذارد و باعث می شود به او احساس ناتوانی و بی ارزشی دست دهد. این فرد در بزرگسالی به فرد ضعیفی تبدیل می شود که مورد هجوم مشکلات زیاد زندگی قرار می گیرد.

در این جا سوالاتی مطرح می شود که تنبیه چیست؟ تنبیه اصولی کودک چیست؟ چگونه تنبیه کنیم که در کودک تاثیرات منفی بر جای نگذارد؟

با مرکز مشاوره هم اندیشان همراه شوید تا به پاسخ این سوالات دست یابید.

در مرکز مشاوره هم‌اندیشان، با مشاوره خانواده حضوری و همراهی مشاوران متخصص، برای حل اختلافات خانوادگی و بهبود روابط در کنار شما هستیم.

تنبیه چیست؟

در تنبیه یک محرک منفی افزوده شده و یک محرک مثبت قطع می شود تا کودک رفتار نامناسب مدنظر را حذف کند. تنبیه یک روش آموزشی است؛ در صورتیکه فردی کار اشتباه یا تخلفی انجام دهد، برای جلوگیری از تکرار نشدن آن به کار برده می شود.

آیا تنبیه تاثیری دارد؟

برای به وجود آوردن رفتارهای مطلوب در کودک، تنها تشویق کافی نیست. وجود برخی رفتارهای بازدارنده نیز می تواند بسیار موثر باشد و به کودک یاد دهد چه کارهایی را نباید انجام دهد.

تنبیه زمانی موثر است که اصولی انجام شود و در جهت هدایت کودک به سمت رفتارهای درست باشد.

تنبیه چیست؟

معنای تنبیه مثبت

در تنبیه مثبت پس از انجام رفتار اشتباه، کودک یک محرک ناخوشایند دریافت می کند. برای مثال کودک اقدام به بی احترامی کرده است، ولی شما با کلام خود به او می فهمانید که کارش اشتباه بوده است.

تنبیه منفی چیست؟

در روانشناسی تنبیه منفی معنی محروم کردن می دهد. یا با عنوان مجازات حذف نیز بیان می شود. در این روش کودک از موقعیت یا فعالیتی محروم می شود تا مورد تحسین قرار نگیرد. مثلا معلمی برای تنبیه کودکی که فریاد می کشد کارت امتیاز جایزه او را می گیرد.

اصول تنبیه کودک

روش های مناسب برای تنبیه کردن کودکان را در ادامه بررسی می کنیم. با ما همراه باشید.

بی اعتنایی کنید

این روش جایگزین خوبی برای تنبیه بدنی است. اگر کودکی رفتاری انجام داد، به او بی محلی کنید گویی با او قهر هستید. این کار تاثیر زیادی می تواند بر جای بگذارد؛ چرا که او حس می کند تمام درها به روی او بسته شده و چاره ای جز دست کشیدن از رفتار بد خود ندارد. پس تسلیم شده و بابت رفتار بد خود عذر می خواهد.

برای تاثیرگذاری پایدار و جلوگیری از پیامدهای منفی نباید این قهر را طولانی کنید. توجه کنید که علت بی توجهی والدین باید برای کودک مشخص باشد و گرنه این کار فقط پیامد منفی دارد و باعث لجبازی در کودک می شود.

نکته: اگر کودک عذرخواهی کرد، باید پذیرفت و به این روند خاتمه داد. برای هر کار جزئی این روش را به کار نبرید. ممکن است برای کودک عادی شود و تاثیرش را از دست بدهد.

او را به طور موقت محروم کنید

این روش نیز جایگزین خوبی برای تنبیه بدنی است و باید در موقع مناسب خود استفاده شود. در این حال کودک را برای مدت زمان محدود، از انجام فعالیت دلخواهش منع کنید.

برای این که این روش تاثیرگذار باشد:

  • کودک حتما باید بداند چرا از کار دلخواهش محروم شده و این مرحله برای ترک رفتار بد او بسیار مهم است. در ابتدا این روش را برای یک رفتار در نظر بگیرید.
  • کودک را به محلی اخراج کنید که حس کند محروم شده است. اما کودک را به مکان های مورد علاقه اش نفرستید. برای مثال برای کودکی که حیاط را دوست دارد، اخراج به حیاط گزینه نامناسبی است. اما نباید این محل تاریک یا ترسناک باشد؛ برای مثال حمام جای خوبی برای اخراج نیست.
  • مدت تنبیه را اصولی و متناسب به سن و سال کودک در نظر بگیرید. برای کودکان کوچک این تنبیه باید مدت زمان کمتری داشته باشد. کودکی دو ساله، 2 دقیقه باید تنبیه شود. برای کودک 5 ساله پنج دقیقه مناسب است.
  • در صورت مقاومت کودک به تنبیه، یک دقیقه دیگر به تنبیه او اضافه کنید. مثلا اگر از محل اخراج فرار کرد، به او بگویید یک دقیقه به تنبیه او اضافه شده است. نکته حائز اهمیت این است که اگر این دقایق اضافی بیش از 3 دقیقه به طول بینجامد، تاثیرش را از دست می دهد.

عصبانی شوید

عصبانیت نیز یکی از گزینه ها برای تنبیه است. برای برخی کودکان لجباز که روش های قبلی بر آنها اثری ندارد، باید از اهرم عصبانیت استفاده کنید و کمی عصبانی شوید. با قاطعیت بگویید که "دیگه دارم عصبانی می شم!" با این کار مقاومت او در هم می شکند.

او را با پیامد منفی کارش مواجه کنید

او را با پیامد منفی کارش مواجه کنید

برای این که کودک از رفتار ناخوشایندش دست بکشد، او را با پیامد منفی کارش مواجه کنید. برای مثال کودکی که دیر سر غذا می آید، باید ببیند که شامش سرد شده یا اگر به بخاری دست بزند دستش می سوزد.

البته در نظر داشته باشید این پیامدها نباید خطرناک باشد؛ برای مثال کودکی که دوست دارد شی فلزی را داخل پریز فرو کند، این روش اصلا کارآمد نیست و آسیب جدی به کودک وارد می کند.

در صورتی که تکالیف مدرسه خود را انجام نداد، اوقات فراغتش را از دست می دهد و باید در اوقات فراغتش این تکالیف را انجام دهد. برای مثال یک کودک 11 ساله می داند که انتخاب اشتباه می تواند چه عواقبی داشته باشد.

هرگز از کودک رفع مسئولیت نکنید

کودک نباید فکر کند با تنبیه، مسئولیت ها دیگر از دوش او برداشته شده است. مثلا اگر حین انجام وظایفش مرتکب اشتباهی شد، باید بعد از تنبیه به ادامه وظایفش بپردازد و مسئولیت انجام کارهایش را از او سلب نکنید.

رفتار اشتباهش را تصحیح کند

این روش نیز یکی از راه های خوب برای تنبیه است. شما باید به کودک نشان دهید که پیامد رفتار او چیست و او باید آن را تصحیح کند.

برای مثال اگر کودک روی دیوار نقاشی کشید، باید از او بخواهید که قسمت نقاشی شده را با دستمال پاک کند. اگر این کار را بلد نیست، باید به او یاد دهید. اگر مقاومت کرد دستمال را در دستش قرار داده و او را مجبور کنید تا تمیز کند.

رفتار مثبت را تمرین کند

این روش نیز مانند روش قبلی است، با این تفاوت که از کودک می خواهیم علاوه بر جبران رفتار قبلی کار مثبتی را نیز انجام دهد.

علاوه بر تمیز کردن دیواری که نقاشی کرده، بقیه جاهای دیوار را نیز تمیز کند. یا اگر اتاق خود را نامرتب کرده، علاوه بر تمیز کردن آن یک اتاق دیگر را نیز تمیز کند.

کودک را به اتاق تنهایی بفرستید

کودک را به اتاق تنهایی بفرستید

می توانید به جای داد زدن و تهدید کردن یا تنبیه بدنی به کودک بگویید به اتاقش برود. این روشی موثر است و از عصبانیت شما هم جلوگیری می کند. رفتن به اتاق تنهایی فرصت بازی و تفریح را از کودک می گیرد و به نوعی مجازات تلقی می شود و بچه ها آن را اصلا دوست ندارند.

ممکن است اجرای آن برای کودک دشوار باشد و کودک در آغاز بخواهد با داد و فریاد مانع فرستادن او شوید و باید این آمادگی را داشته باشید. اثربخشی این روش برای کودکان 2 الی 12 سال است.

نکته: هرگز کودک را به اتاق تاریک نفرستید.

تهدید و عتاب

نباید کودک را جوری تهدید کنید که به شدت بترسد و دچار اضطراب شود. تهدید یک امر ترساننده برای کودک است که اگر در آن زیاده روی شود، ممکن است اثر بدی بر روی روحیه کودک بگذارد.

موضوع مهم در این میان این است که نباید غیر جدی و ظاهری تهدید کنید. باید امکان عملی کردن تهدید در مواقع ضروری وجود داشته باشد. برای مثال مادری کودکش را به خاطر گوش نکردن تهدید می کند که اگر ادامه دهی کارهایت را به پدرت اطلاع می دهم.

نکته:

  • نباید کودک را تهدید به کتک زدن و بیرون کردن از منزل کنید. این تهدید ها نباید باعث ایجاد اضطراب در کودکان شود.
  • تهدید یک عمل بازدارنده است؛ اما نمی تواند کارهای کودک را اصلاح کند و انگیزه وی از اشتباهش را از بین ببرد. رفتار درونی او را اصلاح نمی کند. بنابراین روش های دیگر مقدم بر آن است.

شرایط تنبیه باید چگونه باشد؟

شرایط تنبیه باید چگونه باشد؟

هر کدام از شرایط یاد شده باید جوری انجام شود که تاثیرگذاری خود را حفظ کند. در ادامه به بیان راهکارهایی برای تنبیه می پردازیم. لطفا همچنان با ما همراه باشید.

1- به درجه تنبیه توجه کنید

تنبیه را از مرحله ضعیف آغاز کنید و در صورتی که کودک به آن بی توجه بوده، ذره ذره آن را شدت ببخشید. تنبیه بدنی را از فکرتان بیرون کنید. وقتی با یک نگاه خشمگین می توانید رفتار بد کودکتان را کنترل کنید، دیگر نیازی به داد و بیداد ندارید.

2- تنبیه باید با سن و سال کودک مطابقت داشته باشد

تنبیه را طبق سن کودک اعمال کنید. در هر سن و سالی بروز برخی رفتارها از کودک طبیعی است و پدر و مادر ها باید از کنار آن بگذرند و آن را طبیعی بدانند و کودک را تنبیه نکنند. باید با روش های درست این مقطع را پشت سر بگذارند؛ تنبیه در این موارد مخرب است.

3- اگر کودک قصد بدی نداشت او را تنبیه نکنید

در بسیاری از موقعیت ها مقصود کودک از انجام برخی کارها، کشف چیزهای جدید است. ممکن است این کارها نتایج بدی همراه داشته باشد؛ اما قصد کودک صدمه زدن نباشد. بهتر است در مواجهه با این شرایط صبر داشته باشید و اشتباهات او را متذکر شوید.

تنبیه غیرمنطقی باعث می شود قدرت از کودکتان گرفته شود و او غیرمنطقی بار بیاید در نهایت قدرت تصمیم گیری نداشته و مسئولیت پذیر نخواهد بود.

4- دستور ندهید

دستور دادن با پیشنهاد فرق دارد. با کودکتان با احترام رفتار کنید و به او دستور ندهید؛ چرا که اگر کودک شما روحیه حساسی داشته باشد، ممکن است وقتی بزرگ شد در برابر دستورات و زیاده خواهی های دیگران ضعیف باشد و به خاطر عواقب آن تن به هر کاری بدهد.

به عواطف کودک آسیب نزنید

5- به عواطف کودک آسیب نزنید

اگر کودک شما به حرف شما گوش نمی کند، نباید واکنش های مخرب و شدیدی از خود نشان دهید، جوری که عشق به فرزندتان را تحت الشعاع قرار دهد و باعث بروز برخی اختلال ها در کودک شود.

این واکنش های شدید به علت توقعات زیاد والدین رخ می دهد، و والدین باید نسبت به آن ها آگاه باشند تا به کودک خود آسیب نزنند.

اگر کودک شما نفوذ پذیر و حساس باشد، این ترس های حاصل از این رفتارهای افراطی می تواند ضربه های بزرگی به روح او وارد کند و او را در حال و آینده دچار مشکل کند.

6- او را در جمع تنبیه نکنید

تنبیه در جمع کودک را عصبی و خجالتی بار می آورد. علاوه بر آن تمجید بیش از حد در جمع نیز کودک را مغرور بار می آورد.

کودکی که در جمع تنبیه شدن را حس می کند، دیگران او را مسخره می کنند و در طول زندگی این موضوع همیشه با او خواهد بود. این کودکان نمی توانند به تنهایی تصمیم بگیرند.

7- کودک را به خاطر اشتباهاتی که اکنون مرتکب شده است، تنبیه کنید

یک قانون مهم برای تنبیه کودک این است که او را ببخشیم و فراموش کنیم. کودکی که به خاطر اشتباهات گذشته اش سرزنش شود، در بزرگسالی فرد قوی نخواهد شد.

از انجام کارهای جدی می ترسد؛ نمی تواند کار جدیدی انجام دهد و از اشتباهاتش نمی تواند درس بگیرد؛ چرا که خودش را سرزنش خواهد کرد.

به جای تحلیل اشتباهات کودکتان و سرزنش او، بهتر است موضوع و مشکل را حل کنید. اگر کودکتان کار اشتباهش را مدام تکرار می کند، باید والدین علت این را در رفتار خود جستجو کنند.

8- استفاده از کلمات توهین آمیز ممنوع

گاهی وقت ها والدین متوجه حرکات خود و حرف هایی که به کودکشان می زنند نیستند و در عین حال از کودک انتظار رفتار خوبی دارند؛ در حالیکه رفتار کودک، آینه رفتارهای والدین است.

این را به یاد داشته باشید که والدین حق هیچ گونه توهینی به کودک شان را ندارند و پدر و مادر بودن به منزله این نیست که اجازه دارید هر کاری با کودکتان بکنید.

کودکان رفتار والدین را هنگام توهین به خاطر می سپارند. این اتفاق به خصوص برای کودکان دختر به مراتب مهم تر است؛ چرا که حساسیت و آسیب پذیری آن ها بیشتر است. پس والدین باید مراقب رفتار خود و لغاتی که استفاده می کنند باشند

استفاده از کلمات توهین آمیز ممنوع

سخن آخر

تربیت کودکان تنها با استفاده از تشویق ممکن نیست و باید رفتارهای بازدارنده و تنبیه را در نظر گرفت، تا رفتار کودک اصلاح شود. از سویی تنبیه غیر اصولی کودکان، تاثیرات زیادی بر نحوه شخصیت و شکل‌ گیری بزرگسالی آنها می گذارد.

اگر با این روش ها آگاه نیستید و رفتار کودکتان را نمی توانید کنترل کنید، بهتر است از گزینه روانشناسی کودک استفاده کرده و با یک روانشناس کودک صحبت کنید. همچنین اگر در مورد فرزند پروری نیازمند راهنمایی هستید، با مرکز مشاوره هم اندیشان تماس بگیرید. این مرکز با مشاوران با تجربه می تواند به شما در امر فرزند پروری کمک کند.

برای مشاوره تلفنی کودک با شماره 9099071985 تماس بگیرید.

سوالات متداول

روش های اصولی تنبیه کودک چیست؟

بی اعتنایی، محرومیت موقت، عصبانیت، مواجهه با پیامد منفی کار و...

روش های غیر اصولی تنبیه کودک چیست؟

کتک، فریاد کشیدن، پرخاش، توهین، عصبانیت بیش از حد، فرستادن او به اتاق تاریک و ترسناک و...

تنبیه را با چه شرایطی باید اعمال کرد تا موثر واقع شود؟

مطابق با سن و سال کودک و عمل او باشد. تنبیه در جمع نباشد، به عواطف او صدمه نزند و بدون توهین باشد.

قصه درمانی چیست و چه نقشی در تربیت کودک دارد؟

قصه ها دنیای زیبایی دارند و ما را با خود همراه می کنند.

افراد به خصوص کودکان دوست دارند، ساعت ها پای داستان هایی که بزرگترها می گویند بنشینند. اما آیا می دانستید قصه درمانی یک متد علمی است که با آن می توان اختلالات رفتاری کودک را برطرف کرده و مهارتهایی را به او یاد داد؟

این تنها یکی از فواید قصه درمانی است که علم نوین از آن برای اهداف تربیتی کودکان مورد استفاده قرار می دهد.

با مرکز مشاوره هم اندیشان تا آخر مقاله همراه شوید تا قصه درمانی و دیگر فواید آن را بررسی کنیم.

در مرکز مشاوره هم‌اندیشان، با مشاوره خانواده حضوری و همراهی مشاوران متخصص، برای حل اختلافات خانوادگی و بهبود روابط در کنار شما هستیم.

قصه درمانی چیست؟

در قصه درمانی با خواندن داستان های آرامش بخش می توانید استرس، ناامیدی و افسردگی کودک را برطرف کنید. علاوه بر آن، از این روش برای درمان مشکلات رفتاری و اختلالات روانی نیز می توان استفاده کرد. با این روش می توان مهارت های مهم را به کودکان آموزش داد.

معمولا کودکان به خاطر علاقه ای که به داستان و بازی دارند، به راحتی با این روش می توانند یاد بگیرند.

در قصه درمانی روانشناس قصه هایی برای کودک تعریف می کند و او را متوجه می کند که مسائل زندگی، بخش جدایی ناپذیر زندگی انسان ها هستند و اجتناب از آنها ممکن نیست. باید راه حل های درستی برای آنها پیدا کرد. او متوجه می شود اگر بتواند راه حل های درستی برای مسائل پیدا کند، می تواند خوشبخت شود.

با خواندن قصه کودک با شخصیت اصلی داستان هم ذات پنداری کرده و با بینش عمیقی به مسئله مواجه می شود؛ اینکار باعث می شود تنش جای خود را به آرامش بدهد. کودک می فهمد مشکلات ممکن است ظالمانه به نظر برسند اما می توان با عبور از آنها (بدون تجربه کردن تمام اتفاقات تلخ) درس های لازم را یاد بگیرد.

قصه درمانی روشی مفید برای آموزش دادن کودک است؛ چرا که بدون اینکه احساس لجبازی در او پدید بیاورد، رفتار درست را به او یاد می دهد.

قصه درمانی چیست؟

فواید قصه درمانی

قصه درمانی در 4 قلمرو می تواند تاثیرات مثبتی بر کودک بگذارد.

1- قلمرو شناختی

با قصه ها کودک می تواند دنیای اطراف خود را بشناسد و دید خود را وسیع تر کند و متوجه شود که دنیا فقط از انسان های خوب تشکیل نشده؛ بلکه انسان های بدی نیز وجود دارد.

این دیدگاه به کودک این امکان را می دهد که به افراد ناشناس اعتماد نکند و در برابر افراد سوءاستفاده گر از خود دفاع کند. همچنین در موقعیت های مختلف فعال باشد و بهتر بتواند مسائل را حل کند.

2- قلمرو عاطفی

قصه می تواند در قلمرو عاطفی کودک تاثیرات مثبتی بگذارد. والدینی که برای فرزندان خود قصه تعریف می کنند، عواطف آنها رشد کرده و فرد مهربانی می شوند و بیشتر به بقیه عشق می دهند.

3- قلمرو بین فردی

قصه گویی زمینه ارتباط درست کودک با دیگران فراهم می کند. با قصه گویی کودک به راحتی با هم سن و سالان خود می تواند به خوبی ارتباط بگیرد. همچنین کودک اجتماعی بار می آید که این کمک زیادی به او می کند.

4- قلمرو شخصی

قصه ها ابعاد شخصی کودک را رشد می دهند و باعث می شوند دیدگاه او عوض شده و درک بهتری از مشکلات و شرایط زندگی داشته باشد.

داستان ها اگر جلوه های واقعی تر داشته باشند، کودک در آینده با روش های بهتری مشکلات خود را حل می کند.

فواید قصه درمانی

نقش قصه درمانی در تربیت کودک

همانطور که پیشتر گفتیم، قصه ها می توانند نقش مهمی در آموزش کودک داشته باشند که در ادامه به این موارد می پردازیم. لطفا همچنان با ما همراه باشید.

1- آموزش ارزش ها

والدین می توانند برخی ارزش ها و مهارت های زندگی را در قالب قصه به کودک یاد دهند. ارزش ها و مفاهیم مانند مهربانی، همکاری و مهارت هایی مانند کنترل خشم و عصبانیت و مهارت نه گفتن را با قصه های متناسب به طور غیرمستقیم می توان به کودک انتقال داد.

والدین می توانند بسیاری از مشکلات رفتاری را با قصه های مناسبی که می گویند حل کنند، بدون آن که کودک مقاومت کند.

قصه ها باید برای کودک جذاب باشد و او بتواند به راحتی با آن ارتباط برقرار کرده و خود را در متن داستان ببیند. پیام داستان را دریافت کند و تاثیرات مثبت لازم را بگیرد.

2- تقویت مهارت شنیداری

کودکان دوست دارند همیشه حرف بزنند، بدون آن که بخواهند به دقت به حرف کسی گوش دهند. اگر مهارت گوش دادن فعال در آنها رشد پیدا نکند، در آینده به مشکل بر می خورند و نمی توانند به دقت به حرف کسی گوش دهند، که می تواند در محیط مدرسه نیز برای آن ها مشکل ایجاد کند.

همراه با مهارت شنیداری، می توان دقت کودک را نیز با داستان ها افزایش داد. بالا بودن مهارت شنیداری باعث افزایش محبوبیت فرد در بزرگسالی می شود.

8- تقویت مهارت کلامی

کودکی که قصه گوش می دهد با کلمات جدید آشنا می شود و دایره لغاتش وسیعتر می شود؛ مهارت های کلامی در این کودک رشد پیدا کرده و می تواند زودتر صحبت کند.

3- مهارت حل مسئله

کودک با شخصیت داستان ها ارتباط می گیرد و خود را جای آن ها می گذارد و در راستای آن شیوه های حل مسئله را یاد می گیرد و مشکلات خود را از این طریق حل می کند.

نقش قصه درمانی در تربیت کودک

4- امیدواری

کوک از قصه ها یاد می گیرد همانند قهرمان قصه ها اگر به هدفش نرسید، ناامید نشود و به راه خود ادامه دهد تا نتیجه دلخواهش را بدست بیاورد.

کتاب های قصه ای که برای کودک می خوانید، باید متناسب با رده سنی کودک باشد و موضوع آن مورد علاقه کودک باشد. گاهی نیز می توانید قصه های دلخواه را برای کودکان بسازید و مفاهیم تربیتی را در داخل آن بگنجانید.

5- ارتباط خوب والد و فرزندی

هنگامی که والدین برای کودک خود وقت می گذارند و با او تعامل کرده و برای او قصه می خوانند، ارتباط خوب و دوستانه ای بین والدین و کودک ایجاد شده و تقویت می گردد که این خود زمینه یادگیری مهارت های زندگی را برای کودک فراهم می آورد.

6- قدرت تفکر

در هنگامی که والدین قصه تعریف می کنند، کودک با گوش دادن به قصه تمامی جزئیات وقایع را در ذهن خود تجسم می کنند و قوه تخیل رشد می یابد. این رشد قدرت تخیل به کودک قدرت و توانایی زیادی می بخشد.

فردی که قوه تخیل بالایی دارد، می تواند نویسنده خوبی شود یا به دنیای موسیقی وارد شود؛ آهنگ خلق کند یا فیلم نامه های سینمایی بنویسد.

قوه تخیل بسیار مهم و خلاق است. هر چیزی که در دنیای تخیل تجسم کنید، قابلیت خلق شدن در عالم واقعیت را دارد. رشد ذهنی و عاطفی از دیگر فوائد قصه درمانی است.

7- کاهش تنش و اضطراب

یکی از مهمترین هدف های قصه گویی می تواند رفع افسردگی و یا اضطراب در کودکان باشد.

دنیای فانتزی و زیبای داستان ها کودکان را خود به دنیای زیبایی ها می برد. باعث می شود کودک هر نوع استرسی ناشی از هر موضوعی را کاهش دهد.

کاهش تنش و اضطراب

در پایان

قصه ها و دنیای زیبای آنها برای کودکان نقش مهم و اساسی دارد.

یک کودک وقتی به قصه ای گوش می دهد، در مرحله اول توانایی گوش دادن فعال در او شکل می گیرد؛ سپس قدرت تمرکز او افزایش یافته و تخیل او رشد می کند. کودک در دنیای قصه ها با قهرمان داستان همراه شده و شیوه های حل مسئله، روحیه، پشتکار و تلاش را از این قهرمان های ساختگی یاد می گیرد.

از مهمترین نتایجی که خواندن قصه در بر دارد، می توان به رفع اضطراب کودک، یادگیری مهارت و حل مشکلات رفتاری در کودک اشاره کرد.

اگر در مورد قصه درمانی در کودکان سوالی دارید، می توانید با مرکز مشاوره هم اندیشان تماس بگیرید. مشاوران کودک این مرکز به سوالات شما پاسخ می دهند و شما را در فرزند پروری نوین یاری می رسانند.

برای مشاوره تلفنی کودک با شماره 9099071985 تماس بگیرید.

سوالات متداول

قصه گویی را از چه سنی می توانیم شروع کنیم؟

کودک حتی در دوران نوزادی نیز می تواند قصه را تشخیص دهد و صدای مادر می تواند آرامش بخش او باشد. در سنین 3 تا 4 سالگی می توان قصه هایی در راستای تربیت او تعریف کرد.

مهم ترین نتایج خواندن قصه و داستان برای کودکان چیست؟

رفع اضطراب کودک - یادگیری مهارت های مختلف - بهبود مشکلات رفتاری کودک

روش های تشویق دانش آموزان ابتدایی

امروزه توجه به امر فرزند پروری مدرن، موضوعی است که تبدیل به چالشی برای والدین شده است و نشان از آن دارد که تربیت فرزندان در عصر امروزی کاری سخت و نیازمند دقت و تلاش زیاد خواهد بود.

همانطور که هر علمی یا حرفی در موقع و زمان مناسب خود صورت پذیرد، تاثیر مفید و مثبت خود را بر جای خواهد گذاشت؛ تشویق و تنبیه کودکان نیز نیاز به اقدام در زمان و مکان مناسب و بجای خود را دارد تا تاثیرات مثبتش مشاهده شود.

چنانچه این تشویق و تنبیه در زمان و مکان نابجا بوده و یا افراطی در میزان آن صورت گیرد، ممکن است تاثیرات منفی در روند تربیت کودک گذاشته و در آینده مشکل ساز بشود.

در این مقاله به بررسی تاثیرات تشویق نابجا بر تربیت کودکان پرداخته ایم و پیشنهاد می کنیم در ادامه مطلب با مرکز مشاوره هم اندیشان همراه باشید.

در مرکز مشاوره هم‌اندیشان، با مشاوره خانواده حضوری و همراهی مشاوران متخصص، برای حل اختلافات خانوادگی و بهبود روابط در کنار شما هستیم.

تاثیرات تشویق نابجا و افراطی بر تربیت کودک

تشویق و تنبیه دو اهرم قدرتمند برای تربیت کودکان است که اگر والدین از آن به درستی استفاده کنند، در تربیت کودک موفق خواهند بود.

در استفاده از این دو اهرم باید تعادل را رعایت کرد؛ هرگونه زیاده روی و یا بی توجهی به تشویق کودکان، می تواند عوارض جبران ناپذیری برای کودک داشته باشد.

در ادامه به تاثیرات مخرب تشویق های افراطی در کودک می پردازیم.

1- غرور و تکبر

کودکی که همیشه مورد تشویق است و برای مسائل معمولی تشویق می شود، پس از مدتی غرور و اعتماد به نفس کاذب در او شکل می گیرد.

کودکانی که به طور افراطی مورد تشویق قرار می گیرند، عمدتا زیاده خواه و پرتوقع می شوند و تصویر غیرواقعی و بزرگی از خود خواهند داشت که به صورت خودشیفتگی پنهانی در می آید.

2- ارزیابی اشتباه

تشویق افراطی و نابجا بسیار مضر است. اگر کودک برای کارهای پیش پا افتاده مورد تشویق قرار بگیرد، در ارزیابی ارزش کاری که انجام داده دچار اشتباه می شود.

در مورد خانواده های آسانگیر که شیوه تربیتی آنها فقط تشویق است، بسیار پیش می آید که در تشویق فرزندان خود دچار افراط شوند. چنین کودکانی در اجتماع بسیار آسیب پذیر خواهند بود.

در مقابل، والدین کنترل گر نیز معمولا کودک خود را تشویق نمی کنند؛ اما به طور افراطی دست به تنبیه او می زنند، به طوری که کودک اعتماد به نفس و عزت نفس خود را از دست می دهد

3- از دست رفتن خاصیت تشویق

تشویق باید متناسب با ارزش کاری که کودک انجام داده است باشد. تشویق زیاد و نابجا باعث می شود خاصیت خود را از دست بدهد و دیگر مفید واقع نشود.

این کودکان به تدریج از انجام آن کار خوب دلزده می شوند و میلی به انجام دوباره آن ندارند. در این شرایط تشویق کاملا برعکس عمل کرده و موجب تقویت رفتار شایسته در کودک نخواهد شد.

تاثیرات تشویق نابجا و افراطی بر تربیت کودک

4 روش تشویق کودکان

چهار شیوه مناسب و تاثیر گذار تشویق کودکان، عبارتند از:

  • تشویق احساسی

که لبخند، تماس چشمی، بوسیدن و در آغوش گرفتن کودک است.

  • تشویق کلامی

که شامل گفتن جملاتی مانند "آفرین" یا "کارت عالی بود" یا "چقدر زیبا نقاشی کردی است". این روش اثربخشی بالایی دارد و باعث بالا رفتن اعتماد به نفس، عزت نفس و حس ارزشمندی در کودک می شود.

  • تشویق مادی

شامل هدیه خریدن برای کودک است. والدین می توانند برای تشویق کودک برایش اسباب بازی، خوراکی، لباس و... دلخواهش را بخرند.

  • تشویق تفریحی

در تشویق تفریحی والدین متناسب با کاری که کودک انجام داده، تفریحاتی که کودک از آن لذت می برد را برایش فراهم می کنند؛ مانند رفتن به پارک یا شهربازی، تماشای تلویزیون یا خوردن یک بستنی.

تشویق موثر چیست؟

تشویق موثر تشویقی است که در زمان و مکان درست صورت می گیرد و باعث می شود فرد نسبت به اهدافش امیدوارتر شده و حس خستگی و نومیدی از او دور شود. تشویق موثر مانند نیرو محرکه ای او را به سمت هدفش حرکت می دهد.

با تصویرسازی از موفقیت ها و حس و حال های بعد از آن، شما می توانید کودک را به حرکت در مسیر درست و اصلاح اشتباهاتش ترغیب کنید. در بسیاری از موارد یک کلام بجا و تشویق به موقع می تواند باعث شود کودک رفتارهای خوب خود را تکرار کند.

تنها راه برای تقویت و تکرار رفتارهای خوب، تشویق بجا و موثر است؛ طوری که کودک پس از آن دلگرم می شود و در تقویت نقاط قوت و اصلاح نقاط ضعف خود بر می آید؛ راه های درست را جایگزین راه های غلط می کند.

تشویق خوب به کودک جهت داده و او را از سردرگمی نجات می دهد.

تشویق موثر چیست؟

تشویق موثر چه ویژگی هایی دارد؟

یک تشویق خوب در زمان و مکان مناسب انجام می شود. این زمان مناسب بلافاصله پس از انجام کار شایسته است. اگر بین کار شایسته و تشویق فاصله ای بیفتد، کارایی خود را از دست می دهد.

تشویق کودک باید متناسب با ارزش کار شایسته ای باشد که انجام داده است، نه بیش از آن. شما می توانید متناسب با آن از تشویق کلامی مانند "آفرین" استفاده کنید، یا اگر کار بسیار باارزشی انجام داده است برایش جایزه بخرید.

علایق کودک را در تشویق در نظر بگیرید. اگر می خواهید تشویق شما اثربخشی بالایی داشته باشد، سلیقه کودک را در آن دخیل کنید. می توانید کارهایی که کودک شما دوست دارد را به عنوان تشویق انجام دهید.

والدین رفتار درست کودک را مورد تشویق قرار بدهند و کودک بداند به چه دلیلی مورد تشویق قرار گرفته است؛ در این مورد شفاف بودن والدین مورد نیاز است.

تشویق موثر چه ویژگی هایی دارد؟

چه مواردی را در تشویق کودک باید در نظر گرفت؟

  • تشویق و تنبیه متناسب با کار کودک باشد؛ برای مثال برای اعمال کوچک جایزه بزرگ ممنوع است و برای قصور های کم تنبیه و محرومیت های شدید نیز اثرات مخرب دارد.
  • تشویق نباید به هدفی برای کودک تبدیل شود. یعنی کودک نباید کاری را به خاطر تشویق و جایزه انجام دهد؛ بلکه تشویق کردن به عنوان کمکی برای رسیدن به هدف مشخص باشد، در غیر این صورت کودک تنها به جایزه ای که در قبال کار شایسته می گیرد فکر خواهد کرد.
  • تشویق نباید حالت رشوه به خود بگیرد؛ در این صورت کارایی خود را از دست می دهد. تنها باید به عنوان پاداشی برای یک کار خوب باشد.
  • تشویق همیشه و مداوم نباید باشد تا اثر خود را  از دست بدهد.

نکات مهم در تنبیه کودک

  • تنبیه نباید فیزیکی باشد و جلوه کودک آزاری و تاثیراتش را به همراه داشته باشد.
  • کودک هنگام تنبیه باید از عشق بی قید و شرط والدین خود مطمئن باشد و بداند که اگر تنبیهی صورت گرفت، فقط به خاطر کار ناشایست او است و در جهت اصلاح آن است.
  • کودک باید نارضایتی والدین را ببیند و بداند در اثر انجام آن کار است.
  • والدین باید در تنبیه و تشویق کودک هماهنگ عمل کنند و رفتار یکی اثر تشویق یا تنبیه را خنثی نکند.
  • در تنبیه، عمل کودک باید هدف قرار بگیرد، نه شخصیت او !

نکات مهم در تنبیه کودک

در پایان

تشویق و تنبیه دو اهرم قدرتمند در تربیت کودک هستند که اگر بجا و درست استفاده شود، می تواند نقش مهمی در تربیت موفق کودک داشته باشد.

تنبیه به تنهایی کارا نیست؛ چرا که با تنبیه به کودک می گوییم چه کاری را نباید انجام دهد، اما رفتار درست را به کودک نشان نمی دهد؛ بنابراین تشویق در الویت است. تشویق راه درست را به کودک نشان می دهد، قبل از اینکه کودک مرتکب خطا شود.

این را بدانید روش هایی که والدین برای تربیت کودکان استفاده می کنند، باعث می شود رفتارها در وجود کودک نهادینه شود. در این جاست که اهمیت آگاهی از تنبیه و تشویق درست معلوم می شود.

علاوه بر آن والدین الگوی کودکان هستند. والدینی که خود رفتاری ناشایست را تکرار می کند، نباید انتظار رفتار صحیح را از کودک خود داشته باشد؛ چرا که کودکان با دیدن یاد می گیرند، نه صرفا با سخنرانی والدین؛ پس بازنگری در رفتار برای والدین الزامی است.

اصولی که والدین در نوع تشویق و تنبیه خود برای کودکشان دارند، می تواند رفتار های درست یا نادرست را در کودک نهادینه کند و باید بسیار آگاهانه به کار گرفته شوند. در این راستا مشاوره کودک می تواند به والدین کمک زیادی کنند.

مرکز مشاوره هم اندیشان با داشتن روانشناسان کودک باتجربه به شما والدین کمک می کند تا از بهترین اصول برای تشویق و تنبیه فرزندتان استفاده کنید و در تربیت کودک خود موفق عمل کنید.

برای دریافت مشاوره تلفنی کودک با شماره 9099071985 تماس بگیرید.

سوالات متداول

تشویق افراطی کودک چه تاثیرات مخربی در تربیت کودک دارد؟

باعث ایجاد تکبر می شود - خاصیت تشویق از دست می رود - ارزیابی کودک از خود و ارزش کارش را دچار اشتباه می کند و...

تعریف تشویق موثر چیست؟

تشویق موثر تشویقی است که در زمان و مکان درست صورت می گیرد و باعث می شود فرد نسبت به اهدافش امیدوارتر شده و حس خستگی و نومیدی از او دور شود.

از اختلال اضطراب جدایی (Separation Anxiety Disorder) چه می دانید؟

ممکن است برای شما نیز پیش آمده باشد که هنگام خروج از منزل با گریه ها و بهانه گیری های کودک خود مواجه شده باشید. در این صورت چه واکنشی خواهید داشت؟ آیا این پدیده طبیعی است و چه اقدامی در صورت مواجه شدن با این اتفاق باید انجام داد؟ آیا بزرگسالان نیز از این اختلال رنج می برند؟

باید گفت این پدیده در سنین کودکی (8 الی 14 ماه) امری بسیار طبیعی است. به نوعی کودکان در این سن، وابستگی زیادی به والدین خویش دارد. لذا امری واضح است که کودکان نسبت به افراد و محیط های ناآشنا و غریبه واکنش نشان داده و احساس ترس و واهمه خواهند کرد.

اضطراب جدایی ممکن است تا پنج سالگی به طول انجامد. در صورتی که بعد از این زمان هنوز ترس از جدا شدن در وجود ایشان باقی مانده باشد، می توان گفت که اختلال اضطراب جدایی رخ داده است.

به این ترتیب که کودکان در هنگام جدا شدن از یکی از اعضای خانواده (مادر، پدر، خواهر یا برادر)، معلم، پرستار و... برخی علائم از جمله ترس و اضطراب و یا علائم جسمانی از جمله تب، سردرد، دل درد و... را از خود نشان می دهند.

این موارد باعث خواهد شد تا افراد از انجام فعالیت های روزانه خود باز بماند. البته گفتن این نکته ضروری می باشد که هر چند این مسئله در بین کودکان شایع تر است، اما در برخی بزرگسالان نیز این مورد اتفاق می افتد (ممکن است این ترس از کودکی با این افراد همراه بوده باشد.).

برای آشنایی بیشتر با اختلال اضطراب جدایی پیشنهاد می کنیم در ادامه مطلب با ما همراه باشید.

در مرکز مشاوره هم‌اندیشان، با مشاوره خانواده حضوری و همراهی مشاوران متخصص، برای حل اختلافات خانوادگی و بهبود روابط در کنار شما هستیم.

اختلال اضطراب جدایی چیست و چه علایمی دارد؟

اختلال اضطراب جدایی چیست و چه علایمی دارد؟

همانطور که بیان شد کودکان در سنین کودکی وابستگی زیادی به والدین خویش دارند و از این جهت از قرار گرفتن در برابر افراد و محیط های نا آشنا و غریبه، احساس ترس و واهمه می کنند.

این مورد در بین کودکان 8 الی 14 ماه، امری طبیعی است؛ چرا که در این سنین هنوز با محیط اطراف ارتباط نگرفته اند و والدین تنها تکیه گاه آنها برای رویارویی با سایر افراد هستند.

گاهی اوقات، این امکان وجود دارد که کودکان تا پنج سالگی نسبت به والدین وابستگی داشته باشد؛ اما اگر این مسئله، بیش از این زمان به طول بینجامد، فرد دچار اختلال اضطراب جدایی شده است.

به این ترتیب که کودکان هنگام جدا شدن از برخی افراد خاص که به آنها وابستگی پیدا کرده است از جمله والدین (پدر یا مادر)، خواهر، برادر، پرستار، مربی، پدر بزرگ یا مادر بزرگ، دچار برخی از علائم می شود.

این علائم عبارتند از:

  • ترس
  • اضطراب
  • گریه شدید
  • بی خوابی و اختلال در خواب
  • کابوس های آزار دهنده
  • بد خلقی
  • تب
  • سردرد
  • دل درد و...

شاید بتوان گفت که این اضطراب در همان لحظات ابتدایی به دنیا آمدن در نوزاد به وجود می آید؛ اما با قرار گرفتن در آغوش گرم مادر خویش، این مشکل برطرف خواهد شد.

اختلال اضطراب جدایی در بزرگسالان به چه دلیل بروز می کند؟

اختلال اضطراب جدایی در بزرگسالان به چه دلیل بروز می کند؟

اگر شخصی در بزرگسالی به این اختلال دچار باشد، نشان دهنده آن می باشد که در روز های کودکی با این مشکل دست و پنجه نرم می کرده است.

در بزرگسالان این مسئله زمانی رخ می دهد که در زمان جدایی از فرد مورد علاقه خود (در این قسمت پارتنر عشقی مد نظر نیست و ممکن است هر شخصی از جمله پدر یا مادر و... نیز در جایگاه فرد مورد علاقه قرار بگیرد) دچار برخی عارضه های روحی از جمله استرس، نگرانی، ترس و... بگردد.

در این صورت حالتی بسیار ناخوشایند درون این افراد ظهور می کند که باعث باز ماندن از امور روزانه شان خواهد شد. البته اضطراب جدایی تا جایی امری طبیعی است که این پیشامد های درونی، حالتی افراط گونه نیابند.

درمان این اختلال در بزرگسالان بسیار اهمیت دارد چراکه در غیر این صورت تاثیرات و پیامد های نامطلوبی بر روی زندگی فرد باقی خواهد گذاشت. عوامل مختلفی می تواند باعث بروز اختلال اضطراب جدایی در بزرگسالان شود.

از جمله این علائم عبارتند از:

  • وراثت و ژنتیک
  • ادامه یافتن این مورد از سنین کودکی به بزرگسالی
  • قرار گیری در شرایط استرس زا
  • از دست دادن یکی از عزیزان یا اعضای خانواده
  • دور ماندن طولانی مدت از اعضای خانواده و عزیزان

شایع ترین و مهم ترین علت بروز اختلال اضطراب جدایی در بزرگسالان، از دست دادن یکی از عزیزان و یا اعضای خانواده می باشد. به نوعی این مسئله ممکن است که در روند زندگی فرد خلال ایجاد کند و فرد از کار های روزمره خود باز بماند.

دومین مورد شایع که باعث بروز اختلال اضطراب جدایی می گردد، طلاق زوجین می باشد. این مسئله تا مدت ها می تواند بر روی احساسات کودک تاثیر بگذارد و مخل زندگی روزمره وی شود.

چگونه می توان اختلال اضطراب جدایی را درمان نمود؟

چگونه می توان اختلال اضطراب جدایی را درمان نمود؟

به صورت کلی اختلال اضطراب جدایی به دو صورت درمان می شود:

  1. درمان های متمرکز بر خانواده
  2. درمان های متمرکز بر خود فرد

از روش اول معمولا برای درمان اختلالات کودکان بهره برده می شود که به صورت روان درمانی و یا مصرف دارویی می باشد. در واقع با استفاده از روان درمانی، افکار و رفتار هایی که موجب تشدید اضطراب در کودک می شود، شناسایی خواهند شد.

سپس تمامی تکنیک های درمانی به والدین آموزش داده می شود تا به فرزند خود برای رهایی از این معضل کمک برسانند.

از شیوه دارو درمانی زمانی بهره برده می شود که مشکل اضطراب جدایی بیش از حد شدید باشد و با استفاده از شیوه روان درمانی، کاری از پیش نرود.

یک روش درمانی موثر

از آنجایی که بزرگسالان بیشتر از کودکان قادر به کنترل افکار خویش هستند؛ شیوه درمان متمرکز بر خود فرد، برای ایشان کاربردی تر است.

در این شیوه از فردی که دچار اختلال شده درخواست می شود تا عواطف، احساسات، نگرانی های خود را به طور کامل بیان کنند. در نهایت راهکار هایی برای مواجه شدن با ترس ها، روش هایی برای افزایش اعتماد به نفس و در آخر درمان اختلال اضطراب جدایی به این افراد آموزش داده می شود.

لازم به ذکر است که به خانواده های این افراد نیز آموزش هایی ارائه خواهد شد، تا در تمامی لحظات همراه و یاری رسان آنها باشند و اینطور نیست که فرد دارای اختلال اضطراب جدایی تنها به حال خود رها شود.

در برخی موارد که بیماری شدت داشته باشد نیز همانگونه که در مورد کودکان صادق است؛ استفاده از دارو برای درمان پیشنهاد خواهد شد تا فرایند درمان سرعت یابد.

آنچه از اختلال اضطراب جدایی باید دانست!

آنچه از اختلال اضطراب جدایی باید دانست!

اختلال اضطراب جدایی (Separation Anxiety Disorder) در بین کودکان 8 الی 14 ماه یک امر شایع و طبیعی است. چراکه کودکان در این دوران وابستگی زیادی به والدین خویش دارند.

ممکن است تا پنج سالگی این اضطراب در بین کودکان وجود داشته باشد و ایشان در هنگام جدا شدن از عزیزان و اعضای خانواده واکنش های نشان دهند. اما در صورتی که این اختلال از 5 سالگی به بعد ادامه داشته باشد، خطرناک است و باید درمان شود.

پزشکان برای درمان، روش های روان درمانی و دارو درمانی بهره می برند تا کودکان و بزرگسالان را درمان کنند و عزت نفس را در ایشان تقویت نمایند.

اگر در کودک خود یا نزدیکانتان چنین علایمی را مشاهده می کنید، بهتر است برای تشخیص با مرکز مشاوره هم اندیشان تماس بگیرید. مشاوران با تجربه این مرکز به شما در تشخیص و درمان این اختلال کمک می کنند.

برای دریافت مشاوره تلفنی با شماره 9099071985 تماس بگیرید.

سوالات متداول

اختلال اضطراب جدایی تا چه سنی در کودکان طبیعی است؟

اختلال اضطراب جدایی در کودکان 8 الی 14 ماه امری شایع و طبیعی است و می تواند تا 5 سالگی نیز ادامه داشته باشد. پس از این زمان می تواند خطر آفرین باشد و باید درمان گردد.

اختلال اضطراب جدایی در بزرگسالان چگونه رخ می دهد؟

اختلال اضطراب جدایی معمولا ریشه در کودکی آنها دارد. به عبارتی کسانی که در کودکی از این مشکل رنج می بردند در بزرگسالی نیز با آن دست و پنجه نرم می کنند. عوامل دیگری از جمله از دست دادن عزیزان و طلاق نیز می تواند موثر باشد.

راه های درمان اختلال اضطراب جدایی چیست؟

این اختلال به دو روش روان درمانی و دارو درمانی، تحت نظر روانشناس درمان می شود.